Nog een paar foto’s van de St. Jan in Den Bosch. Geen idee of de foto’s legaal of illegaal genomen zijn (zie commentaar op mijn vorige log). Ik was in ieder geval niet de enige fotograaf op dat moment en ik heb ze ook niet stiekem vanuit mijn heup geschoten…;-)
Ook dit zijn weer HDR’s trouwens.
Op onze laatste vakantiedag regende het pijpenstelen. We zijn naar Den Bosch gegaan, waar we de St. Jan bezocht hebben. Prachtige cathedraal, die hebben we op de Veluwe niet…;-) De rest van Den Bosch moet geduld hebben, want nadat we de 5e kapot gewaaide paraplu uit een prullenbak zagen steken, zijn we maar het dischtsbijzijnde cafe in gedoken waar we ons te goed hebben gedaan aan warme chocolademelk en natuurlijk een echte Bossche Bol. Ach, zo slecht is een regendag nou ook weer niet…
Deze foto’s zijn HDR’s, uit de hand genomen. Het statief wordt altijd uit “ruimte-besparende overwegingen” weg bezuinigd op vakantie. En ik kom altijd situaties tegen waarin ik denk: “Hadden we nou maar…” Maar goed, een kerkbank werkt ook best aardig als stabilisatie.
…is het grote niet weerd! Vandaag houd ik het nog even klein, het grote komt de volgende keer. En met groot bedoel ik ook echt groot.
Nog een paar macro’s. Nog eentje van twee soldaatjes, met dank aan jullie reacties op mijn vorige log. De officiele naam is Rhagonycha fulva. Het is maar dat je het weet…
Een Brabantse groet van deze sprinkhaan voor jullie!
Voor degene die het nog niet weet: Brabant is een mooi stukje Nederland. Hier onder een voorbeeldje van dat mooie land… Dit was onze “macro-stek”. Genoeg te vinden en te zien!
Deze was er bijvoorbeeld veel te vinden. Honderden! En ja, vrijwel allemaal met z’n tweetjes…
Geen idee wat voor beestje het is, dus wie het weet mag het zeggen.
Zo, tijd voor iets vrolijkers!
Gemaakt in de Beekse Bergen, waar deze fijne beesten je hele auto af likken met een grote zwabbertong. En of het er nu schoner op wordt…;-)
Er was ook tijd om te macro-en. Normaal gesproken het terrein van mijn man, die duikt elke vakantie wel een middagje onder in het veld. Ik wilde het deze keer ook eens proberen en ik moet zeggen dat het redelijk verslavend is! Helaas schort het dan weer aan mijn voorbereiding, want na een half uur was de accu van de camera leeg. Typische Monique-actie! Gelukkig was het ‘s avonds nog steeds prachtig weer. En zeg nou zelf, ‘s avonds heb je toch veel mooier licht?! De eerste is ‘s middags gemaakt, de tweede ‘s avonds.
De laatste foto’s van Kamp Vught. Dit is de fusilladeplaats. Een mooie plek in het bos, zo’n 15 minuten lopen vanaf het kamp. Het is stil, je hoort alleen de vogeltjes fluiten. Hier werden 329 mannen doodgeschoten door Nederlandse SS-ers. Dat trof me hier nog het meest…de stilte en de rust van de plek en het feit dat die mensen niet door de vijand, maar door mensen van hun eigen volk doodgeschoten werden.
In 1947 is er op deze plaats een monument gebouwd, waarop alle namen vermeld staan. Voor degene die het Nederlandse volkslied niet kent, de tekst onder het monument luidt: “Den vaderland getrouwe, blijf ik tot in den dood”, een regel uit het Wilhelmus.
Hoewel het allemaal lang geleden gebeurd is, lijkt het toch altijd nog actueel te zijn. De panelen uit dit monument zijn verschillende keren onherstelbaar beklad. Na de laatste keer werd het volgende gedicht op een briefje aan het hek vast gemaakt. Het heeft nu een vaste plaats gekregen bij het monument.
Kon je teer smeren
Over steen, namen, verleden?
Dwaze stumper, zulke namen
Zijn nooit uit te wissen!
Ze staan gegrift in talloze
Mensenzielen, onaantastbaar
Voor jouw verziekte haat.
Ze staan met vuur geschreven
Aan de hemel, welks licht
Jou ondraaglijk is
Je hebt niets bereikt,
Teerling
Je hebt voor alles alleen
Je eigen naam besmeurd
Niet die van hen:
Zij glimlachen om jouw woede
Badend in het licht,
Wiegend op Gods adem
En zingen heel zacht en stil
Voor wie het wil horen:
Vrede
Kamp Vught was een kamp waar veel Joodse kinderen zaten. Op 6 juni 1943 zijn deze kinderen op transport gegaan, eerst naar Westerbork en vandaar naar Sobibor. Meteen na aankomst daar zijn ze vermoord. Het waren bijna 1300 kinderen. Om deze kinderen te herdenken is er in Kamp Vught een “Monument voor de weggevoerde Joodse kinderen” opgericht. De namen en leeftijden van de kinderen worden hier genoemd. Elk jaar worden de kindertransporten op deze plek herdacht. 
Hier trof me het contrast tussen de kinderen van het gedenkteken en onze bloemen plukkende zoon. Onze kinderen hebben die dag wel een knuffel extra gekregen… Ook al vertelde deze spruit later dat hij geen bloemen aan het plukken was, maar takjes zocht in de vorm van een pistool zodat hij oorlogje kon spelen met zijn broers… Weg idylle, welkom in de wereld…;-)
Tijdens de vakantie in Oisterwijk (Noord Brabant) hebben we een bezoek gebracht aan Kamp Vught. Dit was in de oorlog een kamp waar Nederlandse gevangenen heen gebracht werden. Er zaten weinig Joodse mensen, maar vooral mensen uit het verzet etc. Ook werden er veel Joodse kinderen, gescheiden van hun ouders, ondergebracht.
Het was een indrukwekkende middag. De rillingen lopen soms over je rug als je daar loopt en je voorstelt wat er op die plek gebeurd is.
Een impressie:
Een HDR van de rand van het kamp. Ik heb gekozen voor een HDR omdat dit een wat vervreemdend beeld geeft. En dat gevoel komt ook in je op als je daar loopt. Een hek van prikkeldraad, een slootje nota bene door de gevangenen zelf gegraven, weer een hek en daarachter om de 100 meter een wachttoren, vaak bemand door Nederlandse SS-mensen. En daar waar de vogels fluiten, waar de bomen de lucht raken, was de vrijheid. Zo dichtbij, maar onbereikbaar voor de mensen binnen. Kamp Vught is overigens wel een kamp waar een relatief groot aantal mensen de oorlog overleefd heeft. Het diende als doorgangskamp naar andere kampen, er waren geen gaskamers of iets dergelijks.
Vijf meter van de vrijheid verwijderd, tegen gehouden door prikkeldraad…
Om even terug te komen op de opmerkingen bij de vorige blog: ja, ik heb concurrentie van mijn man. Dat wist ik al! Eigenlijk is hij begonnen met fotografie en ben ik pas later “besmet”. Het is dus een gezamenlijke hobby. Het is alleen lastig dat we maar één camera hebben, dus af en toe is het ruzie wie er door de lens mag kijken…;-)
En nee, we hebben de zwijntjes niet meegenomen als huisdier. We wonen op de Veluwe, dus hebben hier genoeg zwijnen als achterburen…;-) Beetje vreemd om dan helemaal naar Belgie te reizen om met zo’n foto terug te komen…
Leuk huis in het dorpje Heure. Het was niet te koop, helaas…
Mijn favoriete foto. De mannen Dijkgraaf vieren vakantie…;-) Jammer dat onze jongste spruit er niet bij staat, die zit nog in de kinderwagen en kon er dus niet bij gaan staan. De foto is niet geposeerd, toevallig gingen ze allemaal netjes op volgorde en in zo’n beetje dezelfde houding staan. En o ja, normaal gesproken zit er wel iets meer actie in die mannen…;-)
Belgische koeien: kampioenen simultaan grazen…
“Huh? Daar heb je weer zo’n nieuwsgierige toerist. Alsof ze nog nooit een koe hebben gezien…”
We zijn weer terug van een weekje Belgische Ardennen. Wat hebben we ontzettend geluk gehad met het weer! Het was bijna zomer. En voor de Belgen onder ons: jullie hebben een mooi land. Ooit komen we terug, want de jongens wilden kajakken, maar wij vonden ze nu nog te klein. Dus eerst moeten er nog een aantal zwemdiploma’s gehaald worden en dan komen we zeker terug voor die kajak.
Gespot in het bos achter ons vakantiepark. Nee hoor, grapje, we waren in een klein dierenparkje midden in het bos waar de dieren in vrij natuurlijke omstandigheden leven. En eerlijk is eerlijk, deze foto is gemaakt door mijn man.
Een typissch straatje in Durbuy, een oud en piepklein stadje. Een bezoek zeker waard! En de wafels zijn er erg lekker…
Het kasteel van Durbuy. Jammer genoeg niet te bezoeken, het is particulier bezit en wordt volgens mij nog bewoond. Een tikkeltje overbelicht aan de bovenkant.
Een van de grotten in de buurt. Shame on me, ik weet niet meer hoe deze heet… Moeilijk fotograferen in die grotten. De ISO is flink opgeschroefd tot 800 en dan maar afwachten wat er uit rolt. Deze vond ik nog wel de moeite waard.
Op de vorige foto staan we 75 meter onder de grond, hier staan we op de berg boven de grot.
