Het weer is er momenteel niet naar, maar het is toch echt lente. Ik ben het archief ingedoken voor een paar oude lentefoto’s.
Deze foto is van vorig jaar, maar de bloemetjes bloeien op dit moment ook. Het is een bodembedekker en eigenlijk zijn ze alleen leuk als ze bloeien… De trosjes zijn erg klein, zo’n 2 cm. per trosje denk ik.
Deze foto staat voor het belangrijkste deel van mijn dagelijkse leven, namelijk de kinderen. Dit beeld zegt mij erg veel. Ik zie en hoor de rennende voetstappen en gillende kinderstemmen, de schone vloer die weer bezaaid ligt met zand, de (overigens meestal prettige) chaos die er heerst in een gezin met vier kinderen, het opruimen terwijl het op de een of andere manier nooit lang netjes blijft, maar ook de rust als de hele bups weer in hun bed ligt te slapen en de genietende gezichten als ze ‘s morgens hun jas en schoenen weer aantrekken om naar school te gaan. Een ding staat vast: zolang die jassen er hangen en die schoenen er staan, is het leven nooit saai te noemen!
Ook dit is niet meer weg te denken uit het dagelijks leven.
Even een uitstapje uit het thema “dagelijks leven”. Ik ben gevraagd om fotokaarten te maken rond het thema “doop”. Al snel kwam er een beeld in mijn hoofd van babyvoetjes, omvat door moederhanden. Maar waar haal je zo snel een baby vandaan? Jarenlang werden er in onze familie- en vriendenkring met zekere regelmaat baby’s geboren, maar ineens realiseerde ik me, dat er helemaal geen baby’s meer te vinden zijn in onze directe omgeving. Gelukkig staan er bij het hek van school regelmatig moeders met kinderwagens en mocht ik even een baby lenen. Met dank aan mijn kleine model en zijn moeder!
Een dagelijks terugkerende klus. Ik kan nog regelmatig erg genieten van het feit dat we het niet meer met de hand hoeven te doen. Wat hebben we het toch eigenlijk makkelijk…;-)
Het thema van de fotoclub van afgelopen maand was “Dagelijks leven/werk”. Erg leuk om mee bezig te zijn. Het is een uitdaging om van alledaagse dingen een aansprekend beeld te maken. Ik heb er zoveel lol aan beleefd, dat ik dit thema uit wil breiden de komende tijd.
Voor ons waren die twee weken China één groot hoogtepunt. De ontmoeting met onze zoon, de kennismaking met het land en de gewoontes, alles was mooi. Maar wat was nou het hoogtepunt voor de Chinezen zelf? Juist….dat waren wij! Twee witte mensen met vier zonen, waarvan drie blonde jongetjes en eentje daarvan nog eens spierwit! We zijn door heel wat Chinezen op de foto gezet, vooral onze oudste zoon met zijn spierwitte haren. Stonden we in de metro, zag je ineens weer een mobieltje omhoog komen om ons in beeld te krijgen.
Deze foto is gemaakt op het Plein van de Hemelse Vrede (Tiananmenplein) in Beijing. De mensen vroegen hier allemaal netjes of ze ons op de foto mochten zetten. En tja, als ze je dan aankijken met zo’n grote glimlach op hun gezicht… We hebben heel wat mensen blij gemaakt die dag…;-) En we hebben het denk ik bijna gewonnen van Mao, die daar toch ook erg pontificaal fotogeniek hangt te hangen!
Op de foto proberen we op een grasveldje een broodje te eten. Binnen een mum van tijd stond er een hele kring om ons heen. Een van de jongens heeft last van exceem en er werden zelfs al smeerseltjes uit de tas gehaald voor hem. Dat hebben we toch vriendelijk maar beslist afgeslagen. Het was een belevenis, die dag. Alleen al omdat we nu weten hoe de apen zich in de dierentuin moeten voelen…
