China IV – Hoogtepunt

Voor ons waren die twee weken China één groot hoogtepunt. De ontmoeting met onze zoon, de kennismaking met het land en de gewoontes, alles was mooi. Maar wat was nou het hoogtepunt voor de Chinezen zelf? Juist….dat waren wij! Twee witte mensen met vier zonen, waarvan drie blonde jongetjes en eentje daarvan nog eens spierwit! We zijn door heel wat Chinezen op de foto gezet, vooral onze oudste zoon met zijn spierwitte haren. Stonden we in de metro, zag je ineens weer een mobieltje omhoog komen om ons in beeld te krijgen.

Deze foto is gemaakt op het Plein van de Hemelse Vrede (Tiananmenplein) in Beijing. De mensen vroegen hier allemaal netjes of ze ons op de foto mochten zetten. En tja, als ze je dan aankijken met zo’n grote glimlach op hun gezicht… We hebben heel wat mensen blij gemaakt die dag…;-) En we hebben het denk ik bijna gewonnen van Mao, die daar toch ook erg pontificaal fotogeniek hangt te hangen!

Op de foto proberen we op een grasveldje een broodje te eten. Binnen een mum van tijd stond er een hele kring om ons heen. Een van de jongens heeft last van exceem en er werden zelfs al smeerseltjes uit de tas gehaald voor hem. Dat hebben we toch vriendelijk maar beslist afgeslagen. Het was een belevenis, die dag. Alleen al omdat we nu weten hoe de apen zich in de dierentuin moeten voelen… 

 

China III – Streetlife

Nog een paar foto’s van het straatleven in China.

Het verkeer is een en al chaos. Alles rijdt en loopt door elkaar en toetert er op los. Zelfs oversteken bij het stoplicht is oppassen geblazen. Onze strategie was: netjes wachten tot het stoplicht op groen sprint en dan als een gek naar de overkant rennen. In het begin overkwam het ons dat het stoplicht al weer op rood sprong als wij nog maar halverwege waren. En de auto’s blijven dus echt niet even netjes wachten tot iedereen de overkant bereikt heeft…

De chaos achter ons gelaten… Dit is een typisch winkelstraatje in Nanjing. In de grote winkelstraten vind je alle topmerken van over de hele wereld. Loop je een steegje door, dan kom je in dit soort straatjes waar talloze stalletjes gevuld zijn met van alles en nog wat. Kleding, levende have, je kunt het zo gek niet bedenken. De straatjes worden ook steeds smaller en de stalletjes staan hutje mutje. Geen idee hoe de eigenaars daarvan kunnen leven… 

Ook dit is een bekend beeld in de straten (van Nanjing in dit geval). Het leven is niet duur in China. Je kunt daar prima met z’n 6-en uit eten gaan voor €20,-. Maar watermeloenen spannen de kroon. Ze kosten echt bijna niets. En ze liggen dus ook met karrenvrachten tegelijk langs de weg. 

China II – Nine million bicycles in Beijing

Terugkomend op het logje van gisteren: het gaat ontzettend goed met onze kleinste man. Hij gedraagt zich als een echte Nederlander…;-)

Toevallig trof ik vanmorgen in de krant een erg leuk stuk aan refererend aan het logje van gisteren:

Peking wil meer fatsoen

Spugen op straat, vuilnis wegsmijten. Voor mensen in Peking is dat gewoon. De overheid schakelde meer dan een miljoen mensen in om gedrag te veranderen. De vrouw slentert over de Cunxiusstraat in het centrum van Peking. Ze graait in haar jaszakken, kijkt even naar de inhoud en gooit die vervolgens achteloos op straat. Een zooi zakdoekjes waait achter haar weg. Honderd meter verderop steekt een man een peuk op en steekt daarna zonder aarzelen bij een rood stoplicht een kruispunt over. Wie achter hem aanloopt en schone schoenen wil houden, moet de ogen naar de grond gericht houden om niet in een uitgerochelde fluim te stappen. In 2008, toen Peking de Olympische Spelen organiseerde, begon de stad een beschavingsoffensief. De wereld kwam langs, dus moesten bewoners zich gaan gedragen. Niet op straat spugen, niet door rood lopen, afval in de prulenbak gooien. De overheid sprak het volk in vermaandende publiciteitscampagnes toe. Vier jaar later is de stad terug bij af. Maar de autoriteiten geven niet op en zijn een nieuw beschavingsoffensief begonnen. Ze hebben 1,2 miljoen vrijwilligers opgetrommeld om de 20 miljoen inwoners te herinneren aan wat fatsoenlijk is. Het zijn bijna uitsluitend gepensioneerden. Je ziet ze overal, herkenbaar aan een rode band die met een veiligheidsspeld aan de mouw van hun jas is geprikt – “Vrijwilliger Openbare Orde”. Eigenlijk doen ze niets. Ze hebben ook geen machtsmiddel en kunnen alleen beleefd vragen of iemand bijvoorbeeld geen afval op straat wil gooien. Maar ze doen ook echt niets, behalve op hun straathoek hangen en een beetje keuvelen met andere vrijwilligers en, als het mannen zijn, roken. “Soms vraagt iemand de weg”, zegt Liu Shuang (67), die met haar buurvrouw – ook vrijwilliger – op een stoeltje in de zon zit. “Maar verder hebben we niet zoveel te doen. Mensen lopen zo snel voorbij hier. Ik zou ze nooit kunnen aanspreken als ze ieets onfatsoenlijks doen.” Het is niet lang wachten op iemand die iets op straat gooit. De schuldige man reageert verbaasd op een vraag. “Hoezo kan dat niet?” Hij zegt het zonder greintje schuldgevoel. ”Er lopen zoveel straatvegers rond, iets wat je weggooit ligt er nooit lang. Wat moeten die vegers anders voor werk doen?” Maar er is meer dan de vrijwilligers. Op straat en in het openbaar vervoer roepen posters inwoners op te leven “in de geest van Peking”, met fatsoen en vaderlandsliefde. De campagne is inmiddels het mikpunt van hoon op websites, waar internetters schrijven wat volgens hen de echte geest van Peking is: “heerlijke luchtvervuiling”, “altijd in de file” en “gesloopte historische wijken”.

Ik moest wel lachen bij het lezen van dit artikel. Zo Chinees en zo treffend bij de foto’s van gisteren…

Maar nu vandaag… Katie Melua zong al over de “Nine million bicycles in Beijing” en ik denk dat ze goed geteld heeft… Deze foto’s zijn gemaakt in Beijing (Peking), in een zogenaamde “hutong”. Dat is een oude chinese wijk, waar er vroeger veel van waren in de stad. In 2008 hebben veel van deze hutongs plaats moeten maken voor hotels en andere zaken in verband met de Olympische Spelen. Ook weer typisch Chinees en ook hier weer ten gevolge van het communisme: wij hadden een soort sloppenwijk verwacht. Maar zo ziet het er absoluut niet uit. Het is oud, vervallen, af en toe krakkemikkig, maar de mensen lopen er goed verzorgd rond en hebben allemaal een mobiele telefoon in de hand. Aan de andere kant stinkt het wel weer gigantisch als je een straatje inloopt waar het openbaar toilet zich bevindt. Weer een typisch voorbeeld van “het land van de uitersten”.  

China I – harde werkers

In de zomer van 2010 zijn wij met het hele gezin naar China geweest om onze jongste zoon op te halen. In deze komkommertijd zat ik die foto’s nog eens te bekijken en ik heb er een aantal uitgehaald om hier te plaatsen. Een adoptie-reis is absoluut geen vakantie-reis, dus heel veel foto’s van het dagelijks leven in China hebben we helaas niet. Daarbij was het gigantisch heet (gevoel vlindertuin, zeg maar), dus we waren ook blij als we bij de airco konden blijven zitten. Maar een aantal foto’s geven toch wel weer hoe wij het leven daar beleefd hebben. En we gaan zeker in de toekomst nog een keer terug. Om onze kleinste man zijn land te laten zien, maar zeker ook om er zelf meer van te genieten. Want dit land met zijn zeer vriendelijke bevolking zit sinds 2010 diep in ons hart.

Iets wat ons opviel was het aantal mensen dat op straat loopt om schoon te maken. Als je iets zou laten vallen, wordt het onder je kont opgeruimd. Dat is dan toch een voordeel van het communisme, er is geen werkloosheid. De mensen hebben de verantwoording voor drie stoeptegels, maar die tegels zijn dan ook zeer schoon. Dat het schoonhouden van drie tegels per dag niet altijd heel veel werk oplevert, laten deze foto’s zien. Een zeer herkenbaar beeld in de staten. Deze foto’s zijn gemaakt in Nanjing, de stad waar wij onze kleine man in de armen hebben gesloten. Vroeger was dit de hoofdstad van het land en het heeft een rijke (en bloedige) geschiedenis.

 

 

Het leven op straat

Op de fotoclub kwam pas geleden het thema “straatfotografie” aan de orde. En dus moest ik met mijn camera de straat op. Ik had dat nog nooit gedaan en vond het ook best eng om te doen. Om er een beetje in te komen ben ik eerst maar eens op het plaatselijke station gaan kijken. Een uithoek op het perron was snel gevonden. En hoewel ik me in het begin best wel voelde staan en enigszins “bekeken” voelde, vond ik het toch ook wel erg leuk om te doen.

Graag jullie commentaar, want er is op dit gebied nog heel wat te leren voor mij.

 Ik vind het bij deze erg jammer dat er geen mensen op het perron staan te wachten. De stoptrein was net weg toen deze sneltrwin voorbij kwam denderen. Helaas, het had denk ik wel iets toegevoegd aan de foto.

Gezien het thema is deze wat mij betreft de meest geslaagde.  Vooral de tegenstelling van mensen vond ik hier zo leuk. De “nette Veluwse meiden” en dan die ene exentrieke meneer er midden in.