Kamp Vught III

De laatste foto’s van Kamp Vught. Dit is de fusilladeplaats. Een mooie plek in het bos, zo’n 15 minuten lopen vanaf het kamp. Het is stil, je hoort alleen de vogeltjes fluiten. Hier werden 329 mannen doodgeschoten door Nederlandse SS-ers. Dat trof me hier nog  het meest…de stilte en de rust van de plek en het feit dat die mensen niet door de vijand, maar door mensen van hun eigen volk doodgeschoten werden.

In 1947 is er op deze plaats een monument gebouwd, waarop alle namen vermeld staan. Voor degene die het Nederlandse volkslied niet kent, de tekst onder het monument luidt: “Den vaderland getrouwe, blijf ik tot in den dood”, een regel uit het Wilhelmus.

Hoewel het allemaal lang geleden gebeurd is, lijkt het toch altijd nog actueel te zijn. De panelen uit dit monument zijn verschillende keren onherstelbaar beklad. Na de laatste keer werd het volgende gedicht op een briefje aan het hek vast gemaakt. Het heeft nu een vaste plaats gekregen bij het monument.

Kon je teer smeren
Over steen, namen, verleden?
Dwaze stumper, zulke namen
Zijn nooit uit te wissen!
Ze staan gegrift in talloze
Mensenzielen, onaantastbaar
Voor jouw verziekte haat.
Ze staan met vuur geschreven
Aan de hemel, welks licht
Jou ondraaglijk is

Je hebt niets bereikt,
Teerling
Je hebt voor alles alleen
Je eigen naam besmeurd
Niet die van hen:
Zij glimlachen om jouw woede
Badend in het licht,
Wiegend op Gods adem
En zingen heel zacht en stil
Voor wie het wil horen:
Vrede

 

Kamp Vught II

Kamp Vught was een kamp waar veel Joodse kinderen zaten. Op 6 juni 1943 zijn deze kinderen op transport gegaan, eerst naar Westerbork en vandaar naar Sobibor. Meteen na aankomst daar zijn ze vermoord. Het waren bijna 1300 kinderen. Om deze kinderen te herdenken is er in Kamp Vught een “Monument voor de weggevoerde Joodse kinderen” opgericht. De namen en leeftijden van de kinderen worden hier genoemd. Elk jaar worden de kindertransporten op deze plek herdacht. 

Hier trof me het contrast tussen de kinderen van het gedenkteken en onze bloemen plukkende zoon. Onze kinderen hebben die dag wel een knuffel extra gekregen… Ook al vertelde deze spruit later dat hij geen bloemen aan het plukken was, maar takjes zocht in de vorm van een pistool zodat hij oorlogje kon spelen met zijn broers… Weg idylle, welkom in de wereld…;-)

Kamp Vught I

Tijdens de vakantie in Oisterwijk (Noord Brabant) hebben we een bezoek gebracht aan Kamp Vught. Dit was in de oorlog een kamp waar Nederlandse gevangenen heen gebracht werden. Er zaten weinig Joodse mensen, maar vooral mensen uit het verzet etc. Ook werden er veel Joodse kinderen, gescheiden van hun ouders, ondergebracht.

Het was een indrukwekkende middag. De rillingen lopen soms over je rug als je daar loopt en je voorstelt wat er op die plek gebeurd is.

Een impressie:

Een HDR van de rand van het kamp. Ik heb gekozen voor een HDR omdat dit een wat vervreemdend beeld geeft. En dat gevoel komt ook in je op als je daar loopt. Een hek van prikkeldraad, een slootje nota bene door de gevangenen zelf gegraven, weer een hek en daarachter om de 100 meter een wachttoren, vaak bemand door Nederlandse SS-mensen. En daar waar de vogels fluiten, waar de bomen de lucht raken, was de vrijheid. Zo dichtbij, maar onbereikbaar voor de mensen binnen.  Kamp Vught is overigens wel een kamp waar een relatief groot aantal mensen de oorlog overleefd heeft. Het diende als doorgangskamp naar andere kampen, er waren geen gaskamers of iets dergelijks.

Vijf meter van de vrijheid verwijderd, tegen gehouden door prikkeldraad…